Gastblog 3 van Mirjam Bogerd: Kronkels

vreemde vogels groot(1)

Van jongs af aan heb ik kronkels in mijn hoofd. Gedachten en observaties waar ik om moet lachen, stiekem in mezelf of samen met mijn zus. Ik ben geen gangmaker op een feestje, kan echt geen mop vertellen en verreweg de meeste van mijn gedachten worden prompt niet meer grappig als ik het probeer te vertellen.

Deze kronkels hebben daarom vaak in mijn hoofd gezeten. Overal waar ik kwam, duurde het geruime tijd voordat iemand ‘mijn humor ontdekte’ en ik soms ontdekte dat anderen hetzelfde grappig of opvallend vonden. Het was vaak een eenzaam verhaal.

Tot ik ging tekenen en gedichtjes ging schrijven. In het tekenen ontdekte ik een manier om mijn humor en mijn observaties te delen op een manier die overkwam. Heel voorzichtig zette ik deze kronkels op mijn kop. Ik deelde wat op Facebook, liet hier en daar eens wat zien en toen ik mee ging doen met de training Imperfect Onderweg van GaveMensen kwam er echt wat op gang. Een interview, een radio-uitzending, mijn eerste betaalde opdracht. En dus moest er een website komen. In elk geval om de mogelijkheid te hebben te laten zien wat ik doe en contactgegevens te vermelden. De website is in aanbouw, de opzet gemaakt, de ideeen liggen er, de aankondiging zelfs gedaan… en toen… waren er andere kronkels.

Er zijn namelijk niet alleen grappige kronkels, maar ook angstige, verwarrende, terughoudende, oordelende kronkels. Deze kronkels zijn moeilijker om te laten zien. Zelfs al is het aan vertrouwde mensen. Het zijn de kronkels die iedereen kent, die maken dat je uitstelt, dat je afstelt, dat je koudwatervrees hebt van het ergste soort en dat je je uiteindelijk schaamt, omdat je het niet hebt gedaan. Nog meer kronkels. Die ik het liefste verborgen houd, ook al word ik er gek van.

Maar ik weet inmiddels… ‘kronkels op je kop luchten op’, dus ook deze mogen zichtbaar zijn. Niet overal, niet altijd, niet zomaar, maar wel. Dwars door het pijnlijke gevoel heen, dwars door de spanning van nieuwe dingen doen, omdat kronkels die op je hoofd staan liefdevol geaaid kunnen worden, misschien geborsteld of eventjes gladgestreken. Dat geeft ruimte. Verbinding. Opluchting.

En uiteindelijk… vast.. ook een website.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *