Gastblog van Brigitte Kavermann

Daar zat ik dan, in een clubje kleiner dan gewoonlijk en mede daardoor gingen de gesprekken dieper.

Ze gíngen ergens over, over zaken die ons raken en met zorgen voor en over elkaar te maken hebben.
Fijn vind ik dat.

En doordat iemand anders de kronkelveren in alle pracht (en moeilijkheden) liet zien . . .

vreemde vogels groot(1)

 

. . . durfde ik een vraag te stellen, een vraag over mijn invloed op die veren.
Ik was op vanalles voorbereid
vreemde vogels groot(11)

Maar dus niet op het antwoord dat volgde, “die veren, die zijn van mij, daar zit geen kruimeltje van jou bij”

Dat ik, hélemaal geen invloed had gehad, dat maakte me even “los van alles” een soort van onzeker, maar dan zonder een knoop in mijn maag.
Ik ben, dagen later, nog aan het voelen en verwerken.
En ik ben er zó blij mee.
Dankbaar dat ik die veren mocht zien, dat ik de bezorgdheid mocht voelen, zien, horen, proeven zelfs. En dankbaar voor het ontdekken van de diepte die het “los zijn” met zich meebracht.
Ik ga op ontdekkingsreis.

 

(Dit is het eerste blog in onze blogronde)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *