Beeldenexplosie

Ja, Jacob Jan en ik vullen elkaar goed aan.

Zo goed, dat telkens als hij mij een idee vertelt over een verhaal, een (dier)personage, ik dan meteen beelden in mijn hoofd heb.

Ik rij dagelijks 2 uur naar en van mijn werk. In die uren zie ik die beelden voor me (en uiteraard het verkeer, wees gerust). Maar dat zijn beelden van meerdere verhalen, door elkaar. Liedewij de lijster samen met Kobe de Kamelon, het bewonderbeest en die poes en de vis die hetzelfde uitzien. 

Wat is de echte kleur van Kobe… Ik zie dan tig kleuren. Nee, deze is niet goed. Deze is te soft, nah..die heb ik al gebruikt in die eerste tekening. Vanmiddag heb ik nieuwe aquareltinten binnengekregen. Blij! Dit weekend ga ik Kobe eindelijk zijn kleur geven. Ik ben net zo benieuwd als Jacob Jan zelf. Het is iets wat zich ontvouwt tijdens het tekenen, op het moment dat mijn hand over de kleuren gaat en dan ineens zonder twijfelen dé kleur kies.

En in de auto zie ik Liedewij sipjes kijken, hoor ik de kraai mopperen en de vlaamse gaai troosten. Ik zie de setting voor me en denk: zou Jacob Jan dit leuk vinden? Is dit wat hij zag toen hij schreef? Heb ik de essentie van het verhaal te pakken in mijn nog niet getekende tekeningen? 

Vandaag bericht hij mij enthousiast over een geweldig verhaal met een dier als hoofdpersoon en meteen verschijnen de beelden voor mijn geestesoog. Schuif ik met de plaatjes, de manier van tekenen, en denk ik na over de essentie van dat verhaal. Samen met de beelden van Liedewij de lijster, Kobe de kameleon, het bewonderbeest en die poes en de vis die hetzelfde uitzien. 

Beeldenexplosie, dat dus.