een poes zonder snorharen

Hoe leuk is dat?

Met iemand samen iets creëren.

Margreet en ik voelen elkaar erg goed aan. We weten wat de sfeer moet zijn. En we beginnen elkaar steeds meer te beïnvloeden.

Alleen de eerste tekst, die van de regendruppel, lag er al voor ik Margreet kende. (Ik had daar zelf wat bij geverfd).

Bij het werken aan de andere teksten bedenk is steeds: “Wat zou Margreet hier van maken?”

Soms verzin ik iets dat amper te tekenen valt . . .

Lang geleden, toen deze mythe
nog een klein verhaaltje was,
voelde de poes nog zonder sprieten
en liep de vis nog op het gras.

. . . bijvoorbeeld.

Hoe teken je herkenbaar een poes en een vis, die op elkaar moeten lijken?

Maar ik weet al wat Margreet dan gaat zeggen. “Ik heb al iets in mijn hoofd, komt goed.”

Nu schrijf ik niet alleen om het verhaal zo mooi mogelijk naar voren te brengen, maar ook omdat ik benieuwd ben naar hoe het er uit ziet.