Waar je het bewonderbeest kunt vinden

Iedereen heeft het bewonderbeest in zich.

Het heeft geen luide stem, zoals de innerlijke criticus.

Het neemt geen initiatief.

Het is

er

altijd.

De stem voorbij schuld en schaamte.

Voorbij oordeel.

Die woorden heb je vaker gehoord. Het gevaar is dat je te snel voorbij gaat aan het woordje voorbij.

Dat je het gebruikt zoals ik het net in de vorige zin gebruikte:
voorbij gaan aan = links laten liggen.

Maar dat is niet wat het is.

Je moet oordeel, schuld en schaamte niet uit de weg gaan.

Voorbij is er doorheen.

Pas als je oordeel er mag zijn, je schaamte en schuld gevoeld.

Er doorheen en aan de andere kant er weer uit.

Dát is voorbij.

Daar is je verwonderbeest.

Die deur aan de andere kant, die zit middenin je gevoel.

Dat rotgevoel dat je niet wil. De plek in jou waar je niet wil (kunt?) zijn.

Daar.

Echte moed
zie je niet.
Echte moed
voelt niet als moed.
Echte moed
komt langs
in je diepste krochten.
Echte moed is
daar zijn
dat voelen
en dan doorademen.

Daar op die plek, in het oog van de orkaan, wacht het bewonderbeest.

Het wordt windstil, zodat je kunt luisteren.

En het fluistert je de waarheid toe.

Ik heb je lief.

 

Ik schrijf er een fabel over.

Want ik gun iedereen zijn eigen bewonderbeest te vinden.

Het bewonderbeest

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *